Mijn schatten

Met zijn tweeën lopen we door mijn eigen buurtje. David woont met zijn vader op nog geen 500 meter van mijn eigen huis. Na een individueel gesprek met zijn vader bij hen thuis, is David aan de beurt. Hij kiest ervoor om samen naar buiten te gaan. Even wandelen. Hij heeft het warm en loopt in een T-shirt met korte… Read more →

Engelen

Deze januari is kouder, killer en leger dan ooit. Het besef dat het leven ineens radicaal anders en kei-, keihard is. Er is geen antwoord op het  “waarom”  of  “wat  als”.  Wat we zeker weten is dat dit het is, en dat niets meer wordt zoals het was. En daar moeten we het mee doen. Voorzichtig binden de helden onder… Read more →

Ach rot op, kankerwijven

Met een zoemend geluid klikt de deur open. Mijn collega en ik lopen een halletje binnen waar een lange jongen, verstopt achter een grijze capuchon, de veters van zijn witte, afgetrapte, Nike Air Force strikt. Het lijkt erop dat hij van plan is weg te gaan. Als mijn collega hem resoluut een hand geeft en enthousiast zegt: “Wat goed dat… Read more →

One flew over the Cuckoo’s nest

Buiten is het stormachtig herfst. Het regent pijpenstelen en de wind waait guur. Trams rijden voorbij. Ik zit warm en droog, te wachten op mijn afspraak in een wacht- ruimte van een psychiatrische kliniek. Dicht bij de koffieautomaat is een leestafel enigszins gezellig ingericht voor wachtende bezoekers. Met mijn rug zit ik naar het koffieapparaat. De kliniek is “open” wat… Read more →

Annabel

Ze is vijftien, heeft blonde krullen en draagt dikke make-up. “Om mijn vele sproetjes te verbergen”, vertelt ze me met een opvallend bekakt Amsterdam Zuid accent. Ze heet Annabel. Haar naam en manier van spreken passen niet bij hoe zij zich kleedt en beweegt: uitdagend, en een tikje ordinair. “In de garage bij haar thuis staat voor €200.000,- aan auto’s”,… Read more →

Splinternieuwe Jordans

Door de politie is ze uit huis gesleurd. Woest was ze. Als een wild beest heeft ze om zich heen geslagen. Ze spuugde een arsenaal kwetsende scheldwoorden uit. Haar moeder heeft de politie gebeld. Bang dat haar dochter van dertien haar en haar ongeboren baby in gevaar zou brengen. Zonder schoenen en met handboeien is ze afgevoerd. Seyonara wordt gebracht… Read more →

Dank voor stank!

Ik wacht buiten op de stoep voor de crisisopvang op hem. Ik ben een beetje vroeg. Het is zomers warm, ik drink een slokje water om wat af te koelen van de flinke fietstocht van de ene naar de andere kant van de stad. De vogeltjes kwetteren in het park, voor mij dendert het verkeer voorbij. Hij komt aangefietst op… Read more →

Zal ik anders maar blijven staan?

In mijn vak wordt niet vaak op mijn komst gewacht.  Dan gaat er een deur niet open, dan wordt er een hand niet geschud en dan komen er geen antwoorden op mijn vragen. “Weerstand”, noemen wij hulpverleners dat. Ik fantaseer er soms over dat ik de uren zou mogen factureren aan de jongeren en ouders die niet op de gemaakte… Read more →

Steunbronnen, netwerk en …. Schultenbrau

Crisisopvang waar kinderen tijdelijk worden opgevangen, in grootschalige groepen begeleid door wisselende opgeleide pedagogisch medewerkers, is achterhaald en amper te betalen door de gemeente. Pleeggezinnen en kleinschalige gezinshuizen zijn meer dan ooit de toekomst. Preventie, de ‘presentietheorie’ (aansluiten en doen wat nodig is) en ‘veerkrachtig opgroeien’ zijn onze parade- paardjes. Elke keer ga ik, bij een gezin of kind in… Read more →