Weg gaan zonder dag zeggen

Ze had onder schooltijd haar koffers gepakt. Het waren vijf grote koffers die het gezin gebruikt om naar familie in Irak te gaan, elke zomer.
Toen haar man thuiskwam omdat hij wat vergeten was, zag hij zijn vrouw weg gaan.
Haar broer kwam haar ophalen en hielp haar met de koffers in zijn auto te laden.
Hij wilde niet nog eens geschreeuw, geduw en getrek op straat. Hij wilde niet dat de buren weer de gordijnen opzij zouden schuiven en de politie zouden bellen.

Hij bleef rustig.

Zachtjes vroeg hij haar te blijven, voor de kinderen, en stelde hij voor dat hij zou vertrekken. Dan zou hij ergens een kamer kunnen huren en vaak komen om de kinderen te zien.
“Nee, jij hebt een auto, en een rijbewijs, en geld.”
“Blijf, zorg goed voor ze, ik ga.”

En weg was ze.

Het blauwe kenteken op zijn glimmende, keurig gepoetste Mercedes, valt op in de straat.
Hij is taxichauffeur voor de TCA, verraadt het bordje op het dak.
De voortuin staat vol onkruid, metershoog.

Als ik aanbel doet de vader open. Vriendelijk geeft hij me een hand.
Ik zet mijn natte paraplu in de gang en mag mijn schoenen aan houden.
Zijn drie kinderen zitten op een rijtje op de bank. Als ik binnen kom staan ze tegelijk op en stellen zich aan me voor. “Dag mevrouw.”  De vader gaat naast zijn kinderen zitten.
De andere tweezitsbank is voor mij alleen.

Niemand weet waar ze is. Ze neemt niet meer op. Al drie maanden niet.
“We hadden vaak ruzie, maar toch begrijp ik niet waarom ze weg is, ze is een goede vrouw, een goede moeder, ik schaam me diep. Niemand mag weten dat ze weg is.”

“Kunt u haar voor ons zoeken?”

De drie kinderen naast hem glimlachen verlegen naar me.
Ik vraag me af wat er rondtolt in die lieve, mooie koppies.
Zouden ze zich zorgen maken waar ze is? Met wie? Of zouden ze opgelucht zijn dat de strijd nu over is? Zouden ze bang zijn om haar nooit meer te zien? Waarom zei ze geen dag voordat ze ging? Zouden ze voelen dat zij niet de moeite waard zijn om hun moeder bij zich te houden?
Op de vraag “Waarom is mama bij ons weggegaan?” kan niemand antwoord geven.

Weg gaan zonder dag zeggen.
Het hoort niet.
Het mag niet.
Het is te moeilijk.

Lang lang geleden, toen spontaan dronken worden nogal eens voorkwam ging ik vaak weg zonder dag zeggen. Dan was het ineens de hoogste tijd en verdween ik semi mysterieus in de nacht. Bij thuiskomst of uren later viel ik zonder tanden te poetsen en met een boterham met salami als een blok in slaap.  Soms zelfs in die boterham met salami en met mijn schoenen nog aan.

Het vertrouwen van zomaar weg gaan zonder dag zeggen, en dan niet bezorgd zijn om wat er gebeuren of verdwijnen kan, is weg. Niet helemaal. Maar wel een klein beetje.

Ik moet dag zeggen. Altijd. Want stel dat. Semi mysterieus verdwijnen in de nacht is er niet meer bij. Niet alleen omdat er elke dag heel vroeg twee blonde wekkertjes gaan en er een hypotheek betaald moet worden, nee, meer omdat ik me realiseer dat er te veel mensen definitief weg gaan zonder dag te zeggen. Relatie op. Klaar er mee. Of dood. Soms heel jong. Een bloedprop. Een hart dat ineens stopt met kloppen. Een impulsief besluit of lang overwogen beslissing. Moe. Op. Weg. Patsboem.

Als ik ’s morgens vroeg, tussen mijn standaard teksten in gebiedende wijs zoals: “zitten blijven”, en “laat je broer heel, we hebben er maar een!” aan het ontbijt zit, zie ik zomaar ineens tranen over mijn Vent zijn wangen rollen. Deze tranen zijn er soms ineens.

Onze jongste zoon zegt resoluut: “Papa naar Joen toe?”.  Zorgvuldig veegt hij met zijn dikke, zachte, peutervingertjes de tranen van zijn vaders wangen.

Ik weet niet meer wat zijn vaders antwoord was. Ik denk dat hij niets zei.

We zouden allemaal soms even naar hem toe gaan.
Om hem nog wat te kunnen vragen, iets wat zo vaak door mijn hoofd spookt.
Hem nog zeggen hoe ongelofelijk leuk hij is. En hem een stevige knuffel geven.
Want hij ging weg zonder dag zeggen.

Herfst is weer in aantocht. Orkanen komen, verwoesten, en gaan.

Ik zou willen dat er nooit meer iemand weg ging zonder dag zeggen.

  3 comments for “Weg gaan zonder dag zeggen

  1. september 10, 2017 at 3:21 pm

    Dag Eva,
    mooi verhaal, triest verhaal. Goed en belangrijk dat je woorden geeft aan de ervaringen die je hebt en dit vertaald in je eigen wens en hoop.

  2. Wilma van Heumen
    september 10, 2017 at 7:31 pm

    Simpel gedag zeggen,door jou prachtig beschreven,we moeten inderdaad proberen een groet of gedag nooit te vergeten.chapeau Eva

  3. Devi
    november 30, 2017 at 4:59 pm

    Oh Eva, wat ontroerend..
    Geef die lieve vent van je ook een knuffel van mij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *